oktober 20, 2020

Ondertussen in Vejer

Door Sylvia

En voor je het weet is er weer een week voorbij. Niël is druk aan het werk in ons huisje in Vejer. De snoeren voor de electriciteit zijn getrokken. Een vensterbank die nog erg tochtig was omdat er een nieuw raam ingezet was, is opnieuw gemetseld. De room divider tussen ons slaap- en woonvertrek is weer een stukje opgemetseld. De sloten zijn in de deuren gezet. En… vrijdag is Roger van het bedrijf Arcos bij ons langs geweest om de warmtepomp op het dak te zetten voor de vloerverwarming. Ik hoor jullie denken, vloerverwarming? in Zuid-Spanje? Ja zeker, wij willen er in de winter ook warmpjes bijzitten.

En zo geschiede

Een ieder die wel eens in Spanje in de wintermaanden is geweest, weet dat het ’s avonds behoorlijk kan afkoelen en vochtig wordt. De eerste keer dat wij in Vejer waren was in de maand februari. Brrr, wat heb ik het koud gehad. Overdag zodra de zon gaat schijnen warmt het snel op. De Spanjaarden zijn het gewend, doen een extra trui aan en stoken een vuurtje in hun kachel. Ik realiseerde me dat wij een hoog comfort hebben in onze huizen in Nederland. Het eerste wat ik zei: “wat we ook gaan kopen, ik wil sowieso vloerverwarming”. En zo geschiede.

Best fris in februari 2018

Als ik later groot ben…

Ik neem jullie even terug in de tijd. Hoe komen wij in Vejer de la Frontera terecht. We waren al enkele vakanties naar Spanje geweest om ons te oriënteren. Ik weet niet waarom maar ik heb altijd geroepen: “Als ik later groot ben, wil ik in Spanje wonen”. En gelukkig vindt Niël het ook leuk dus we hebben heel wat huizen bezocht met makelaars in veel gebieden.

De jongste telg van de familie Kuhlman

Feesten

Zo was ik in februari 2018 een maand vrij en had ik een artikel gelezen over Vejer de la Frontera aan de Costa de la Luz. Die streek kenden we nog niet. Dus een appartement geboekt en tevens 2 weken een cursus Spaans in Vejer. Qua weer hadden we het niet slechter kunnen treffen, één week mooi maar de rest een Nederlands kwakkel weertje. “Dit weer hebben we normaal nooit”, zeiden de bewoners. En toch werden we verliefd op het dorpje. Het is één van de witte dorpjes in Andalusië. Een dorpje waar 10.000 inwoners wonen met een oud en nieuw gedeelte. Je kent vast wel die plaatsjes waar in de winter alle luiken sluiten en het een spookstad wordt… nou Vejer niet hoor, er is hier volop leven. Wij vielen voor de charme van het dorp, de vriendelijkheid en gezelligheid van de bewoners. De leuke restaurantjes, winkeltjes en alle activiteiten die georganiseerd worden rond de feestdagen. En ik kan je vertellen, Spanje heeft heel veel feestdagen.

En naast de Spaanse feestdagen vieren we
natuurlijk ook de Nederlandse feestdagen!

Ruïne?

En zo kwamen we met de makelaar terecht in “onze” patio. Ik werd ter plekke verliefd en Niël stond al weer bijna buiten 🙂 Een patio is een ommuurde tuin/binnenplaats. In onze patio staat een huisje met een verdieping wat ons “tiny house” gaat worden, nog een oud huisje waarvan het dak ingestort is en twee muren waar ooit een huisje gebouwd zou worden. Je moet er even door heen kijken maar ik had het in m’n hoofd al ver/gebouwd.

Opknappertje

Niël zocht meer een “opknappertje” en niet een “opbouwertje”. Maar toen ik mijn ideeën met hem deelde werd hij ook enthousiast. De vakantie was afgelopen maar de onderhandelingen nog niet. Enkele weken later kwamen we tot een prijs en zijn we de koop aangegaan. Wel ontzettend spannend maar ik zei: “als we het nu niet doen, gaan we het nooit meer doen”. Ik ken verschillende mensen die altijd nog spijt hebben dat ze niet het avontuur aangegaan zijn. Ik wil niet bij die groep horen, hoe eng ik het ook vind.

Dit was dé favoriete ‘opknapper’ van Niël.
Voor mij een afknapper 😉

Acht cheques!

En zo gingen wij in Juli 2018 met een volgepakte bus richting Vejer. 2400 km pfff wat een eind dacht ik toen nog. De route is ontzettend mooi (vooral het binnenland van Spanje) dus geen straf. Onderweg kampeerden we twee nachten met ons opgooi tentje. Op 27 juli 2018 tekenden we bij de notaris voor onze patio. De bovenste verdieping was in het bezit van zeven broers en zussen (vererving van de ouders) en beneden van een jongeman. En allen waren aanwezig bij de notaris. Vooraf hebben we de cheques opgehaald bij de bank. Die mocht ik overhandigen, aan ieder één cheque. Zo anders als bij ons maar zo leuk om mee te maken. Cheque’s… bestaan ze nog in Nederland?

Een echte notaris

Onze Nispero

En dan zijn we ineens eigenaar van een patio in Vejer. We hebben het huisje ingericht met onze huishouding die we in de bus hadden meegenomen. De plantjes die er volop in de patio hingen/stonden hadden ze op ons verzoek uitgedeeld en meegenomen. Maar de enorme nispero boom (die heerlijke vruchten geeft) in het midden van de patio zorgt voor een heleboel groen. Ook hebben we nog een mandarijn-, sinaasappelboompje en pruimenboom staan. Deze proberen we natuurlijk in het plan te behouden.

Made by Niël

De afgelopen twee jaar is Niël voor langere periodes in Vejer geweest en heeft aan ons huisje gewerkt. Uiteindelijk zijn de buitenmuren blijven staan en daarbinnen is alles vernieuwd. Toch zijn “opknappertje” 😉 Het huisje zelf is waarschijnlijk zo’n 100 jaar oud met dikke muren. De ramen en deuren zijn allemaal vervangen door handgemaakte ramen en deuren van eikenhout made by Niël. Die jongen heeft echt gouden handjes! Ik ben regelmatig langs gegaan om te helpen waar mogelijk. Al was het soms alleen mentaal.

Nieuwbouw

Voor de nieuwbouw hebben we een architect in handen genomen, José Marie. Dit had nog wel wat voeten in aarde omdat je met vergunningen rekening moet houden. Uiteindelijk hebben we begin dit jaar in Maart (een dag voor de lockdown) ons plan ingediend bij de Gemeente. De vergunning aanvraag duurt doorgaans een jaar. Afgelopen zomer is er veel gebeurd. Ik heb besloten gebruik te maken van de Vrijwillige Vertrek Regeling van KLM (eind november uit dienst). Corona deed ons besluiten dat we de geweldige fietstocht konden gaan maken. En nu gaan we weer aan de slag met de bouw. Hopelijk kan er begin volgend jaar met de nieuwbouw begonnen worden.

Een impressie van wat ons huisje moet worden.
Daarnaast komt de nieuwbouw in de rest van de patio

Rouwen

Ondertussen herstel ik van mijn gordelroos en hoop ik me van de week weer beter te melden om nog één of twee laatste vluchten te mogen maken. Het is echt een rouwproces om afscheid te nemen van KLM. Ook al heb ik deze rationele keuze zelf gemaakt, emotioneel komt nu voorbij. Het gaat met ups en downs. Maar uiteindelijk komt het goed en hoop ik jullie te mogen ontvangen als gastvrouw in onze “Patio de Vejer”. Ook in de winter zijn jullie van harte welkom om van “onze warmte” te genieten. En als jullie het echt willen doe ik daarvoor graag m’n blauwe pakje nog eens aan 😉

Bakje dicht en door naar het volgende hoofdstuk