oktober 1, 2020

Laatste dag

Door Sylvia

Onze laatste dag. Ineens was hij er, sneller dan verwacht. Tenminste… we hadden niet echt een tijdsbestek maar het is meer dat we het zelf nog niet kunnen geloven dat we vanuit Bleiswijk naar Vejer zijn gefietst!

Vrijdag 25 september Jerez de la Frontera – Vejer de la Frontera 81 km

Bègèr!

We gingen na een ontbijtje met een bepaalde spanning op pad. Een vreemd idee dat we vandaag aankomen in ons dorpje Vejer (uitspraak Bègèr). Eenmaal Jerez uit werd de weg rustiger. Na 15 km een zandweg die overging in een leuk bospad tussen de naaldbomen door. Nog even mountainbiken. We hebben de smaak helemaal te pakken.

De la Frontera

We rijden door Chiclana de la Frontera, wat een drukte. Maar dan… zien we de zee, de Atlantische Oceaan. Yes wat heerlijk. Er waait een stevige windje maar gelukkig komt hij uit het Noorden dus windje mee. Alles zit mee! Conil de la Frontera komt in zicht. Al die “de la Frontera” (van de grens) zegt iets over jaren lang “landje pik” tussen de Christenen en de Mooren aan het begin van de 15de eeuw.

Zand… off?

We zien op Google dat er een pad loopt dicht bij het strand naar El Palmar, “ons strand”. We zijn zo “in the mood” van de off-road paden dat dat ons wel wat lijkt én… off-road is ‘t! We hebben rupsbanden nodig. We zitten vast in het mulle zand maar na een stukje ploegen komen we op een berijdbaar stuk. Geen pad maar we kunnen fietsen.

Klei… kracht?

Bij Palmar komen we een uitloper van een riviertje tegen waar we omheen kunnen via het strand. Niël komt bijna vast te zitten. Het lijkt wel klei. Ik kan nog net het tij keren. Iets verder rechtdoor over het strand gaat het beter. Staand op de trappers, met heel veel kracht komen we er door heen. De fietsen zien er niet uit. Hele ophopingen van klei/zand, we lopen tien centimeter hoger want het zit ook onder onze schoenen. Buiten adem komen we weer op de weg terecht. Zo’n stuk hadden we nog niet gehad. Je moet alles een keer mee maken toch?

Lucht… bar!

Nog een klein stukje, Vejer in zicht. “Nee hè, ik geloof dat ik een lekke achterband heb”. Tien kilometer voor de “finish”, hoe is het mogelijk. Toch een beetje solidair met Niël want die had er tenslotte al twee gehad. We hebben vier binnenbanden bij ons dus daar komen we in ieder geval mee thuis. Niël legt de nieuwe band erin. Ons pompje laat het afweten. Een beetje lucht gaat erin. We weten dat er op 1,5 kilometer afstand een pompstation is. Daar maar even langs om de druk op 3,5 bar te krijgen.

“Nee hè, m’n voorband is ook lek! Nou ja, dat geloof je toch niet.” Oké, dat is wel heel solidair. De stand is 2-2, gelijkspel. Laatste nieuwe binnenband erin, beetje lucht en op naar het pompstation.

Hier lacht hij nog 😉

Lach… loodjes!

Niël pakt z’n fiets en… nog een lekke band. Bij de eerste band moesten we nog lachen, de tweede een klein glimlachje maar nu wordt het toch echt irritant! Het lijkt wel Bananensplit. Ralph Inbar zal ieder moment uit de bosjes springen met z’n filmploeg.

We nemen een gebruikte binnenband waarvan we vermoeden dat die leeg liep vanwege het ventiel. Op hoop van zegen. Het zal toch niet zo zijn dat we de laatste tien kilometer niet kunnen fietsen. Met zachte banden rijden we naar de pomp en brengen de druk op 3,5 bar. “Onze druk” is ondertussen een stuk hoger. Die laatste loodjes… ze zijn er dus echt. 

Welkom

We laten ons niet uit het veld slaan. Om half vier springen we op de fiets, onder aan het dorp maken we nog een paar leuke foto’s en laten Anne en Arco weten dat we er bijna zijn. We zetten de fietsen op “Turbo” stand en fietsen met alle gemak naar boven. En daar staan ze… ons welkoms-comité!

Vejer de la Frontera

Hoe leuk is dit! In Bleiswijk werden we uitgezwaaid door het uitzwaai-comité en hier binnen gehaald door het ontvangst-comité.

3280 kilometer geluk

Na 3280 kilometer, 8 weken en 1 dag zijn we er dan écht. We kunnen het eigenlijk nog steeds niet geloven dat we dit hele stuk gefietst hebben.

Ik kan me goed herinneren dat we voor de eerste keer met de auto naar Vejer reden, 2340 km. “Wat een eind”, zeiden we tegen elkaar. Op de fiets hebben we behoorlijk wat meer kilometers gemaakt. Maar wat was dit een ontzettend mooi avontuur. Ik zou zo weer terug fietsen 🙂 bedankt CUBE

Verdiende lunch

Anne en Arco nodigen ons uit voor een lunch. We fietsen eerst nog snel even naar onze patio. De buitentafel staat gedekt met een fles Sangria, twee glazen en er hangen slingers. De kaboutertjes zijn ook hier. De patio is overwoekerd door planten en de grote Nispero boom is “gigantesco”. Maar dat is voor later, eerst eten.

Eind goed, al goed

We schuiven aan op het dakterras en genieten van al het lekkers wat Anne heeft gemaakt. Wat een warme ontvangst. ’s Avonds halen we de sleutel op van het appartement van onze buren Valeria en Mark bij de plaatselijke bar. We mogen voorlopig in hun huis logeren omdat ze zelf in Engeland zijn. Niël kan nu eerst ons huisje afmaken zodat we daar over een maand of twee in kunnen. 

Afgetraind

Ons fietsavontuur is hierbij aan het eind gekomen. We hebben er geen minuut spijt van gehad. Het was heerlijk om twee maanden onderweg te zijn. Het enige waar we ons druk over maakten was; wat is de route voor vandaag, waar slapen we en welke boodschappen moeten we doen. Wat een relaxt leven. Een ander voordeel, ik heb nog nooit zo’n afgetraind vriendje gehad 😉

Twotogo-bouwblog

Ons volgende avontuur gaat nu beginnen in Vejer de la Frontera. Zoals de meesten van jullie weten, gaan we hier ons nieuwe leventje opbouwen. En daarvoor moet er letterlijk eerst gebouwd worden. Hierover gaan we natuurlijk ook een blog schrijven, de Twotogo bouwblog. We vinden het leuk als jullie ons blijven volgen. En als jullie suggesties hebben voor onze blog… graag!

Rijker!

Wat een avontuur, wat een leuke reacties van jullie volgers, wat een lieve mensen onderweg! Wat een ervaring rijker!

Beeld flamingo danseres in Jerez
Onze stoeren Cube fietsen die ons veilig van Bleiswijk naar Vejer gebracht hebben